Tripwebreport | Een dag op de Utrechtse Heuvelrug

Herken je dat korte moment precies na het begin van de lente? Wanneer het nog een verrassing is of het zonnetje doorkomt, of dat we het moeten doen met een buitje. Dat is mijn favoriete tijd van het jaar. Juist omdat de mooie dagen niet vanzelfsprekend zijn en we extra gelukkig zijn wanneer we voor het eerst de korte mouwen weer uit de kast kunnen trekken. Van dat soort dagen krijg ik de figuurlijke lentekriebels, die zich bij mij uiten als een soort hybride nesteldrang; ik moet er op uit, om het leven te beleven. Deze keer doe ik dat in een van de mooiste streken van ons land: de Utrechtse Heuvelrug.

Op een zonnige 2e paasdag stap ik dus, samen met collega reporter Marit, voor de verandering eens uit op een station Driebergen-Zeist. Een stationnetje dat ik normaal nietsvermoedend voorbij rijd, maar dat juist een van dé toegangspoorten naar de Utrechtse Heuvelrug blijkt te zijn. Vandaag gaan we deze streek vol bossen en kastelen ontdekken per fiets. Een elektrische fiets, blijkt later, wanneer we erachter komen dat dit de enige overgebleven fietsen zijn. Wanneer we op de fietsen stappen en het motortje aanzetten verdwijnt het (in mijn ogen) oubollige imago als sneeuw voor de zon. We gaan goed hard en dat bevalt me prima.

12:30 uur – Landgoed Kraaybeeckerhof

Met de wind in de ‘zeilen’ starten we onze 20 kilometer lange route. Na een klein kwartier (lang leve de elektrische fiets) en wat initiële ruzie met Google Maps, komen we aan bij onze eerste stop: Landgoed Kraaybeeckerhof.

Als je een beetje verbeelding hebt, dan is de kans groot dat er nu een vorstelijk landgoed voor je geestesoog verschijnt. Niets is minder waar. Landgoed Kraaybeeckerhof is echter wel rijk, maar dan aan natuur. We wandelen het enorme erf op, langs een klein meertje richting de zelfoogstuin. Vandaag opent de Landwinkel op Kraaybeeckerhof en dat gaat gepaard met een feestelijke plantjesmarkt en een gezellige hoeveelheid rondneuzende natuurliefhebbers. Alles op het landgoed staat vol in de knop. ’s Zomers komen locals hier hun eigen verse bloemen plukken en kunnen ze wekelijks terecht om groentes van het land te oogsten.

Ontmoet de pachters

In de landwinkel kijken we gretig naar alle zelfgemaakte brouwsels uit de streek. Van zo’n kwartier fietsen krijg je toch best dorst. Eensgezinds wandelen we even later met een liter lokaal geperste perensap de landwinkel weer uit richting de plantjesmarkt. Daar ontmoeten we Jasper, een van de oprichters van pluk- en oogsttuin.

Samen ontdekken we de tuinen, waar Jasper als brugman over praat. Zijn passie en enthousiasme zijn aanstekelijk. Zover als het oog rijkt zien we rij na rij aan groeiende plantjes. Netjes wijst hij alles voor ons aan: “dat is rabarber. Hier staan de paksoi, de boontjes en dat is de sla. Bladgroenten zijn altijd als eerst klaar om te oogsten”. Ook maken we kennis we zijn goedlachse partner-in-crime Dave. Samen zijn ze ruim twee jaar geleden begonnen aan dit avontuur, toen het land leeg stond en er vraag was naar een nieuwe pachter. Het is bijna niet te geloven als je ziet hoeveel er groeit en bloeit. “We hebben ook een bijentuin, daar moeten jullie echt even gaan kijken. Bijen zijn onmisbaar op het landgoed. Ze zijn belangrijk voor zowel de bestuiving als voor een fijne atmosfeer”.

Bijen zijn onmisbaar op het landgoed. Ze zijn belangrijk voor zowel de bestuiving als voor een fijne atmosfeer.

Dave | 22 april 2019

De Paarse Morgenster

We besluiten nog wat zaadjes te kopen voordat we de fiets weer opstappen. Op de plantjesmarkt maken we kennis met Adeline en Marie, twee vrijwilligsters die bij een grote kist met duizenden netjes verpakte zaadjes staan. Het is aan hen de taak alle zaadjes te verzamelen voor de plantjesmarkten. Over ieder zakje met zaadjes weten ze een mooi verhaal te vertellen. De Paarse Morgenster is onze favoriet: een stervormige en eetbare bloem die alleen 's ochtends bloeit.

14:00 uur – Kasteel Sterkenburg

Met zakken vol zaadjes (Adeline bleek een verkooptalent) hebben we niet veel later de wind weer in onze haren. Een smalle, slingerende weg door een typisch Nederlands landschap leidt ons naar Kasteel Sterkenburg.

In de verte pronkt de toren van het kasteel al boven de weilanden uit. Dit is zo’n kasteel dat je terugziet in kinderboeken: een slotgracht, een toren, massief en met enorm hoge ramen. Prachtig. Vanaf de overkant van de brug staren we naar het historische bouwwerk. Het kan niet anders dan dit Kasteel vele verhalen kent en dat maakt de rondleiding die we krijgen des te leuker!

Rondleiding door het kasteel

In de hoge en imposante hal van het kasteel worden we ontvangen door Jelle van Helsdingen, een van de kasteeleigenaren en bestuurslid van Stichting Behoud Sterkenburg. Hij vertelt ons dat er sinds de start van de restauratie in 2004 al veel geheime ruimtes zijn ontdekt. De rondleiding die we vandaag krijgen is normaal gesproken alleen op aanvraag en vanaf 10 personen te boeken, aangezien het kasteel ook is bewoond en daarnaast dient als bed & breakfast (hoe leuk!) en trouwlocatie.

Jelle neemt ons mee door de kamers van het kasteel. Het lijkt net alsof we terug in de tijd zijn gegaan. Overal hangen historische schilderijen van voormalig bewoners, staan beelden, vasen en antieke meubelen. Kamer na kamer met allen een eigen functie. De lichte, met goud versierde kamer, met ramen tot aan het plafond, is een van mijn persoonlijke favorieten. Vroeger diende deze ruimte als thee kamer voor hoog bezoek. Daar kwamen alleen gasten met aanzien. In de toren klimmen we naar boven via een echte wenteltrap, zo eentje waar je hoofd net niet van gaat tollen. Hier zijn veel van de kamers en suites van de B&B te vinden. Stuk voor stuk zijn ze uniek en gekenmerkt door het dier waar ze naar vernoemd zijn (Torenvalk, Uilen, IJsvogel etc.), exotische badkuipen, decoraties en uitbundige kroonluchters.

In dit kasteel zijn veel geheime ruimtes en doorgangen te vinden. Veel deuren gaan ook maar van één kant open.

Jelle van Helsdingen | 22 april 2019

De onthoofde edelman

In de middelste torenkamer stopt Jelle om ons het verhaal te vertellen over een van de voormalige bewoners van het kasteel: Anthonis van Aeswijn, een machtig edelman uit Gelderland. Het verhaal gaat dat Anthonis enkele maanden na zijn huwelijk met Margarethe Torck op gruwelijke wijze is vermoord. Jelle zet zijn vertelstem op: “Hij trouwde met een jonge dochter uit het Gelderse. Ze waren gelukkig en wilde een gezinnetje stichten. Maar na een dag of tien werd er hard op de deur gebonsd. Er stond een man voor de deur, die kwam voor zijn ‘vriendin’ Margarethe. Een ruzie volgde, die uitmomde in een uitdaging voor een duel achter in het bos. Maar Anthonis kwam niet opdagen. Hij was verdwenen. Zijn hoofd werd dagen later in de rivier gevonden.” Het schijnt dat deze onthoofde edelman nog steeds rondspookt door Kasteel Sterkenburg. Jelle wijst naar de kroonluchter: “in deze kamer draait hij vaak aan de lampjes, om te laten zien dat hij er is”. We staren naar de lampen, er lijkt niet te bewegen. Of... toch?

Na rondleiding van ruim een uur hebben we alle kamers (ook een aantal geheime), de bijgebouwen en de buitenplaats gezien. Slapen op dit bijzondere plekje op de Heuvelrug is er een voor op de verlanglijst.

15:30 uur - Kasteel Kerckenbosch

We zeggen gedag tegen kasteelheer Jelle en fietsen langs de duiventoren naar Kasteel Kerckenbosch. Dit is het laatste plekje dat we vandaag bezoeken en we zijn dan ook van plan om het er goed van te nemen. Denk aan borrelhapjes, drankjes en goede gesprekken. Het scheelt dit prachtige kasteel hier ook heel geschikt voor is. Kasteel Kerckenbosch blijkt midden in de natuur van de Utrechtse Heuvelrug te liggen, vlakbij de natuurgebieden Groot Heidestein (denk aan de ongelofelijk mooie paarse heide in augustus!) en Bornia.

We kiezen een tafeltje in de achtertuin van het kasteel, even genieten van het terrasweer zo halverwege april! Om ons heen is het een chique bedoeling: personeel in vol kostuum, goedgeklede gasten met grote glazen wijn en high tea’ende tafeltjes vol dames. We bestellen de halve borrelkaart, gewoon omdat het kan en omdat we de lunch over hebben geslagen. Kaasjes, een broodmandje, olijfjes. Een heerlijk (letterlijk) plekje om de dag te eindigen.

Voor iedereen met liefde voor historie en natuur

Dit is dan ook de plek waar ik afscheid van jullie neem, met het geluid van klinkende glazen en goedlachse gezelligheid op de achtergrond. Ik kan de Heuvelrug absoluut aanraden. Iedereen die graag omringd is door de natuur en een gezonde dosis historie goed kan waarderen is hier helemaal op z’n plek.

Als je de kans krijgt, ga dan ook nog even wandelen door het bos of bezoek de Piramide van Austerlitz. Dat staat in ieder geval op mijn planning de volgende keer dat ik hier ben. Want dat dat gebeurt, is in ieder geval zeker. Utrechtse Heuvelrug, je bent prachtig!

Veel liefs,
Amanda

Dit blog is mede mogelijk gemaakt door Op de Heuvelrug.

Over de blogger | Amanda

Hi! Ik ben Amanda de Nijs. Ontdekkingsreiziger in eigen land en storyteller. Je vindt me overal in Nederland: van de wildernis, de bloempluktuinen, de stiltegebieden tot in de historische binnenhofjes en levendige stadscentra. Ik trek graag de stoute schoen uit en wandel weg van het gebaande pad. Gewoon omdat dat zo veel leuker is. Inspiratie vind ik in verhalen, hetgeen wat in mijn ogen iedere bestemming nog rijker en mooier maakt. 

Meer leesplezier ♥